Wat een pech....

Het ging zo goed,maar nu toch even een flinke tegenslag.Vanaf vrijdag zei Noa dat ze steeds een soort plekje voelde in haar gehemelte waar ze haar tong in kon steken.Ik heb toen gekeken en er zat inderdaad een zwak plekje op de plaats waar haar spleet het breedste was. Doordat het naar elkaar toegetrokken is, is de verbinding daar ook het zwakst.Gevraagd of ze wilde proberen niet steeds haar tong daar in te steken, maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.Zaterdagochtend hoorde ik meteen dat ze weer minder goed praatte en ja hoor, het achterste gedeelte van de hechtingen had losgelaten. Er zit nu weer een flinke opening.Het ziekenhuis gebeld voor advies maar er kan niet gelijk iets aan gedaan worden.We moeten dinsdag 1 mei naar de chirurg en gaan dan bespreken wat er verder moet gebeuren, maar het is wel zeker dat ze weer voor ok moet om het gaatje dicht te maken. Heel jammer.Gelukkig blijft Noa er vrij lakoniek onder, ze heeft geen pijn en is blij dat ze weer buiten mag spelen.Er zijn al een aantal vriendjes en vriendinnetjes geweest en dat was reuze-gezellig!De slinger met kunstwerkjes hangt in de kamer en ze is er heel blij mee.Ze mist haar klasgenootjes heel erg en dat ze nog niet naar school mag vindt ze een grote straf.Des te leuker was het dan ook dat juf Truus belde of we het leuk vonden even op bezoek te komen.We komen zeker!!!!!Tot zover de laatste ontwikkelingen, we blijven optimistisch, het zal zeker goed komen